مدتی است که از غم به هجو رسیدم . به عبارتی شدم هجو سالار . واقعا دلیلش رو هم نمیدونم یه نیرو و انرژی درونی باعث اش هست در هر صورت . یکی از دوستان می گفت غم و مالیخولیا پکوندت که این ریختی شدی ، به هر حال امیدوارم این هجو به مدح نرسه . این روزها احساس می کنم که "کون نشیمنم " رو از دست دادم . البته یقینا از دست دادم این طاقچه ی باسن رو که با هر نشیمنی زاویه میگیره . این بیقراری و مالیخولیا وارد مرحله تکنوکراسی شده و من رو به حرکت واداشته . اصفهان – اهواز – اصفهان – تهران – مشهد – تهران – دبی – تهران – اصفهان – اهواز – اصفهان – تهران ( که این آخری برای 22 بهمنه) . این مسیر سریال وار و دوار رو در کمتر از 20 روز پیموده ام  و شاید دوبار 20 روز دیگری رو در ان سپری کنم . چیزی در من نا آرام شده . سقوط کرده و در روح من غوطه ور شده . در عنان ای سفرها با خود می اندیشم که گویا دارم از چیزی و یا کسی فرار میکنم . احساس استبداد زدگی رو در خودم آگاهانه حس می کنم و هر پذیرش و پیشنهاد پاسخ " رهایم کنید یا تنهام بگذار " می طلبد . اما یک " چرای " غریبانه رو نمی فهم و اون چرایی این سفرهاس ! احساس می کنم این بهانه های کلیشه ای سفر بیش از هر چیز نقابی است بر خواست اصلی . خواستی که به درون سیاهچاله ناخودآگاهم سقوط کرده و ناله و شیونش مرا بیقرار و من در محیط اطرافم به دنبال نشانه هایش کودک وار به جستجو میپردازم . هر بار به قصد این سکوت و قرار قدم برداشتم ، ناله ای غم افزا با صدایی نحیف مرا باز داشته است و هرگاه به طلب دیدارش سر برگرداندم چیزی جز سیاهی و برهوت در سکوتی مرگبار به قلب و روحم بازتاب نشده است . نمی دانم تا به کجا و کی این چنین گردوار به دور این مفهوم تیره و تار ، با کوله باری از اندوه و عبار که همیشه چشمان را سرخ و خیس کرده طواف خواهم کرد ؟ تا به کی خواهم توانست از این سیاهچاله های حریص گام بردارم بی آن که طعمه آن شوم ؟ شاید هجو عکس العملی باشد به آن . به قول استاد : سوار بر مرکب مجاز ، بر هر حقیقتی می تازیم .

روزگاری ، موقع روزهای اعتراض و راهپیمایی که فرا می رسید ، سعی در فراخواند ملت مبارز به صحنه بودیم و با مجاز و ایجاز در تلاش برای برانگیختن اخساسات آن ها ! مثلا برای روز قدس که همه باید به عنوان مثال چیزی می نوشتن و اگه نمی نوشتی نکوهش میشدی ! از اونجایی که بنده دیگه اون غم خور مفتباز سابق نیستم و امروز دچار افسردگی شدید توام با خودشیفتگی و بدیبینی بدخیم شدم  جور دیگه میطلبه این دعوت : آقا شما چرا نمیری راهپیمایی ؟ ها ؟ جان ما خونه چی داره ؟ مثلا روز تعطیل میخوای بیشینی تو خونه ور دل ننه بابا چی کار کنی ؟ حالا من چندتا از فواید این چنین راهپیمایی هایی رو ذکر می کنم : اول : کم کردن وزن و سایز کمر و باسن و سینه . شما طبیعتا مسیر زیادی رو راه میری و عکس العمل هایی که در قبال موتور سواران یا چماق به دستان میدی تاثیر بیشتری بر هیکل شما میزاره . دوم : اعتراض درمانی ، به این شکل که با عربده کشی و کتک کاری تخلیه روانی شده و این تخلیه روانی خود یکی از درمان های بیماری های روحی و روانی است . همچنین اصابت با باتوم های برقی به خصوص قسمت سر که به شوک مغری منتهی شود . البته این مجری حشری مزاج "رو به فردا هم زیاد شر و ور نمی گفت تو وبلاگش در مورد اعتراضات . سوم : کاملا باید به سد علی حق داد در مورده علوم انسانی . شما وقتی به خیابان های راهپیمایی قدم می گذارید طبیعتا با اندیشه و فکر خود وارد این عرصه می شوید و حول آنها شعار می دهید . برای مثال در روز قدس یه عده علیه ولایت فقیه شعار می دادند ، عده ای جمهوری ایرانی میخواستند ، عده ای میرحسین می خواستند ، عده ای سوسیالیست بودند و پلاکاردهایشان مرتبط با این موضوع . و  عده ای هم مخلوطی از چند اندیشه که به گمانم این فراتر از علوم انسانی بود ! لپ کلام ، تنها جایی که می توان به خود واقعی اجازه آزادی بیان داد . کما اینکه هنوز بعضی ها به خود مجازی در محیط های مجازی کفایت می کنند برای آزادی بیان . در همان روز قدس با یه آقای بسیجی صحبت می کردیم و این نکته رو بهش گوشزد کردم و اون در قبالش گفت فعلا باید همه وحدت کلمه رو در نظر بگیرن و من بهش گفتم فعلا کثرت کلمه رو عشق است . چهارم : زن ها بی شک در این جنبش اول هستند و پیش قدم و به نظرم اصلا این جنبش بسیار ماهیت زنانه ای داره تا جایی که رنگش هم بسیار زنانه می ماند جدای بحث دینی و سیاسیش . بنابریان جای خوبی است برای آشنایی این جوانان دم بخت و پرشور با یکدیگر ! اصلا از افتخارات این جنبش است این قضیه . خوب دوستان ، پست در همینجا پایان می گیرد . پس حتما برید راهپیمایی . باشه ؟ نبینم که باز نشستی .